The dying warrior from the east pediment of the Temple of Aphaia (c. 480–470 BCE).
This figure represents a significant leap into the Early Classical (Severe) style, sculpted about twenty years after the west pediment. Unlike its counterpart, this warrior’s pose is more naturalistic and heavy with the actual physical strain of death; his body turns toward the ground, and his face lacks the Archaic smile, replaced by a more solemn, realistic expression. The sculpture likely depicts a hero from the first expedition against Troy, capturing a moment of profound vulnerability and gravitas. -- Exhibited at the Glyptothek in Munich.
---
Ο ετοιμοθάνατος πολεμιστής από το ανατολικό αέτωμα του Ναού της Αφαίας (περ. 480–470 π.Χ.), που εκτίθεται στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου. Η μορφή αυτή αντιπροσωπεύει ένα σημαντικό άλμα προς τον Πρώιμο Κλασικό (Αυστηρό) ρυθμό, καθώς φιλοτεχνήθηκε περίπου είκοσι χρόνια μετά το δυτικό αέτωμα. Σε αντίθεση με το αντίστοιχο γλυπτό του δυτικού αετώματος, η στάση αυτού του πολεμιστή είναι πιο νατουραλιστική και αποδίδει το πραγματικό φυσικό βάρος του θανάτου· το σώμα του στρέφεται προς το έδαφος και το πρόσωπό του στερείται το αρχαϊκό μειδίαμα, το οποίο έχει αντικατασταθεί από μια πιο σοβαρή και ρεαλιστική έκφραση. Το γλυπτό πιθανότατα απεικονίζει έναν ήρωα από την πρώτη εκστρατεία κατά της Τροίας, αποτυπώνοντας μια στιγμή βαθιάς ευαλωτότητας και σοβαρότητας. -- Image Source: Creative Commons Wikipedia.