On this page | Περιεχόμενα:
Daughters of Zeus | Κόρες του Δία
Of all the Olympic deities, none occupy a more distinguished position than the Muses, the nine beautiful daughters of Zeus and Mnemosyne.
In their original signification, they presided merely over music, song, and dance; but with the progress of civilization the arts and sciences claimed their special presiding divinities, and we see these graceful creations, in later times, sharing among them various functions, such as poetry, astronomy, etc.
The Muses were honoured alike by mortals and immortals. In Olympus, where Apollo acted as their leader, no banquet or festivity was considered complete without their joy-inspiring presence, and on earth no social gathering was celebrated without libations being poured out to them; nor was any task involving intellectual effort ever undertaken, without earnestly supplicating their assistance.
They endowed their chosen favourites with knowledge, wisdom, and understanding; they bestowed upon the orator the gift of eloquence, inspired the poet with his noblest thoughts, and the musician with his sweetest harmonies. Like so many of the Greek divinities, however, the refined conception of the Muses is somewhat marred by the acerbity with which they punished any effort on the part of mortals to rival them in their divine powers. An instance of this is seen in the case of Thamyris, a Thracian bard, who presumed to invite them to a trial of skill in music.
Having vanquished him, they not only afflicted him with blindness, but deprived him also of the power of song. Another example of the manner in which the gods punished presumption and vanity is seen in the story of the daughters of King Pierus. Proud of the perfection to which they had brought their skill in music, they presumed to challenge the Muses themselves in the art over which they specially presided.
The contest took place on Mount Helicon, and it is said that when the mortal maidens commenced their song, the sky became dark and misty, whereas when the Muses raised their heavenly voices, all nature seemed to rejoice, and Mount Helicon itself moved with exultation. The Pierides were signally defeated, and were transformed by the Muses into singing birds, as a punishment for having dared to challenge comparison with the immortals. Undeterred by the above example, the Sirens also entered into a similar contest.
The songs of the Muses were loyal and true, whilst those of the Sirens were the false and deceptive strains with which so many unfortunate mariners had been lured to their death. The Sirens were defeated by the Muses, and as a mark of humiliation, were deprived of the feathers with which their bodies were adorned.
The oldest seat of the worship of the Muses was Pieria in Thrace, where they were supposed to have first seen the light of day. Pieria is a district on one of the sloping declivities of Mount Olympus, whence a number of rivulets, as they flow towards the plains beneath, produce those sweet, soothing sounds, which may possibly have suggested this spot as a fitting home for the presiding divinities of song.
They dwelt on the summits of Mounts Helicon, Parnassus, and Pindus, and loved to haunt the springs and fountains which gushed forth amidst these rocky heights, all of which were sacred to them and to poetic inspiration. Aganippe and Hippocrene on Mount Helicon, and the Castalian spring on Mount Parnassus, were sacred to the Muses. The latter flowed between two lofty rocks above the city of Delphi, and in ancient times its waters were introduced into a square stone basin, where they were retained for the use of the Pythia and the priests of Apollo.
The libations to these divinities consisted of water, milk, and honey, but never of wine.
Από όλες τις Ολυμπιακές θεότητες, καμία δεν κατέχει πιο εξέχουσα θέση από τις Μούσες, τις εννέα όμορφες κόρες του Δία και της Μνημοσύνης.
Στην αρχική τους σημασία, προΐστανταν απλώς στη μουσική, το τραγούδι και τον χορό. Αλλά με την πρόοδο του πολιτισμού, οι τέχνες και οι επιστήμες διεκδίκησαν τις ειδικές προεδρικές τους θεότητες, και βλέπουμε αυτές τις χαριτωμένες δημιουργίες, σε μεταγενέστερες εποχές, να μοιράζονται μεταξύ τους διάφορες λειτουργίες, όπως η ποίηση, η αστρονομία, κ.λπ.
Οι Μούσες τιμήθηκαν εξίσου από θνητούς και αθάνατους. Στον Όλυμπο, όπου ο Απόλλωνας ενεργούσε ως ηγέτης τους, κανένα συμπόσιο ή γιορτή δεν θεωρούνταν ολοκληρωμένο χωρίς την χαρούμενη παρουσία τους, και στη γη καμία κοινωνική συγκέντρωση δεν γιορταζόταν χωρίς να τους προσφέρονταν σπονδές. Ούτε αναλαμβανόταν ποτέ καμία εργασία που περιλάμβανε πνευματική προσπάθεια, χωρίς να ζητηθεί θερμά η βοήθειά τους.
Προίκιζαν τους εκλεκτούς αγαπημένους τους με γνώση, σοφία και κατανόηση. Χάριζαν στον ρήτορα το χάρισμα της ευγλωττίας, ενέπνεαν τον ποιητή με τις ευγενέστερες σκέψεις του και τον μουσικό με τις γλυκύτερες αρμονίες του. Όπως πολλές από τις ελληνικές θεότητες, ωστόσο, η εκλεπτυσμένη αντίληψη για τις Μούσες αμαυρώνεται κάπως από την οξύτητα με την οποία τιμωρούσαν κάθε προσπάθεια των θνητών να τις ανταγωνιστούν στις θεϊκές τους δυνάμεις. Ένα παράδειγμα αυτού παρατηρείται στην περίπτωση του Θάμυρου, ενός Θράκα βάρδου, ο οποίος τόλμησε να τους προσκαλέσει σε μια δοκιμασία δεξιοτεχνίας στη μουσική.
Έχοντας τον νικήσει, όχι μόνο τον τύφλωσαν, αλλά του στέρησαν και τη δύναμη του τραγουδιού. Ένα άλλο παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο οι θεοί τιμωρούσαν την αλαζονεία και τη ματαιοδοξία παρατηρείται στην ιστορία των θυγατέρων του βασιλιά Πίερου. Υπερήφανες για την τελειότητα στην οποία είχαν φέρει τις δεξιότητές τους στη μουσική, τόλμησαν να προκαλέσουν τις ίδιες τις Μούσες στην τέχνη στην οποία προΐστανταν ειδικά.
Ο διαγωνισμός έλαβε χώρα στο όρος Ελικώνας και λέγεται ότι όταν οι θνητές παρθένες άρχισαν το τραγούδι τους, ο ουρανός έγινε σκοτεινός και ομιχλώδης, ενώ όταν οι Μούσες ύψωσαν τις ουράνιες φωνές τους, όλη η φύση φαινόταν να χαιρετά και το ίδιο το όρος Ελικώνας κινήθηκε από αγαλλίαση. Οι Πιερίδες ηττήθηκαν παταγωδώς και μεταμορφώθηκαν από τις Μούσες σε ωδικά πουλιά, ως τιμωρία επειδή τόλμησαν να αμφισβητήσουν τη σύγκριση με τους αθάνατους. Απτόητες από το παραπάνω παράδειγμα, οι Σειρήνες συμμετείχαν επίσης σε έναν παρόμοιο διαγωνισμό.
Τα τραγούδια των Μουσών ήταν πιστά και αληθινά, ενώ αυτά των Σειρήνων ήταν οι ψεύτικες και απατηλές μελωδίες με τις οποίες τόσοι πολλοί άτυχοι ναυτικοί είχαν παρασυρθεί στον θάνατό τους. Οι Σειρήνες ηττήθηκαν από τις Μούσες και, ως ένδειξη ταπείνωσης, στερήθηκαν τα φτερά με τα οποία ήταν στολισμένα τα σώματά τους.
Η παλαιότερη έδρα λατρείας των Μουσών ήταν η Πιερία στη Θράκη, όπου υποτίθεται ότι είδαν για πρώτη φορά το φως της ημέρας. Η Πιερία είναι μια περιοχή σε μια από τις επικλινείς πλαγιές του Ολύμπου, από όπου πολλά ρυάκια, καθώς ρέουν προς τις πεδιάδες από κάτω, παράγουν αυτούς τους γλυκούς, καταπραϋντικούς ήχους, οι οποίοι ενδεχομένως να υπέδειξαν αυτό το σημείο ως κατάλληλη κατοικία για τις κυρίαρχες θεότητες του τραγουδιού.
Κατοικούσαν στις κορυφές των βουνών Ελικώνα, Παρνασσού και Πίνδου και αγαπούσαν να στοιχειώνουν τις πηγές και τις κρήνες που ανάβλυζαν μέσα σε αυτά τα βραχώδη ύψη, τα οποία ήταν όλα ιερά για αυτούς και για ποιητική έμπνευση. Η Αγανίππη και η Ιπποκρήνη στον Ελικώνα, καθώς και η Κασταλία πηγή στον Παρνασσό, ήταν ιερές για τις Μούσες. Η τελευταία έρεε ανάμεσα σε δύο ψηλούς βράχους πάνω από την πόλη των Δελφών, και στην αρχαιότητα τα νερά της εισέρχονταν σε μια τετράγωνη πέτρινη λεκάνη, όπου φυλάσσονταν για χρήση από την Πυθία και τους ιερείς του Απόλλωνα.
Οι σπονδές σε αυτές τις θεότητες αποτελούνταν από νερό, γάλα και μέλι, αλλά ποτέ από κρασί.
The Muses | Οι Μούσες
Their names and functions are as follows:
CALLIOPE, the most honoured of the Muses, presided over heroic song and epic poetry, and is represented with a pencil in her hand, and a slate upon her knee.
CLIO, the muse of History, holds in her hand a roll of parchment, and wears a wreath of laurel.
MELPOMENE, the muse of Tragedy, bears a tragic mask.
THALIA, the muse of Comedy, carries in her right hand a shepherd’s crook, and has a comic mask beside her.
POLYHYMNIA, the muse of Sacred Hymns, is crowned with a wreath of laurel. She is always represented in a thoughtful attitude, and entirely enveloped in rich folds of drapery.
TERPSICHORE, the muse of Dance and Roundelay, is represented in the act of playing on a seven-stringed lyre.
URANIA, the muse of Astronomy, stands erect, and bears in her left hand a celestial globe.
EUTERPE, the muse of Harmony, is represented bearing a musical instrument, usually a flute.
ERATO, the muse of Love and hymeneal songs, wears a wreath of laurel, and is striking the chords of a lyre.
Τα ονόματα και οι λειτουργίες τους είναι οι εξής:
Η ΚΑΛΛΙΟΠΗ, η πιο τιμώμενη από τις Μούσες, προστάτευε το ηρωικό άσμα και την επική ποίηση, και αναπαριστάται με μια γραφίδα στο χέρι της και μια πλάκα στο γόνατό της.
Η ΚΛΕΙΩ, η μούσα της Ιστορίας, κρατάει στο χέρι της ένα ρολό περγαμηνής και φοράει ένα δάφνινο στεφάνι.
Η ΜΕΛΠΟΜΕΝΗ, η μούσα της Τραγωδίας, φέρει μια τραγική μάσκα.
Η ΘΑΛΕΙΑ, η μούσα της Κωμωδίας, κρατάει στο δεξί της χέρι μια γκλίτσα βοσκού και έχει μια κωμική μάσκα δίπλα της.
Η ΠΟΛΥΥΜΝΙΑ, η μούσα των Ιερών Ύμνων, είναι στεφανωμένη με δάφνινο στεφάνι. Παρουσιάζεται πάντα με μια στοχαστική στάση και εντελώς τυλιγμένη σε πλούσιες πτυχές υφάσματος.
Η ΤΕΡΨΙΧΟΡΗ, η μούσα του Χορού και της Κυκλικής Μουσικής, απεικονίζεται στην πράξη του να παίζει μια επτάχορδη λύρα.
Η ΟΥΡΑΝΙΑ, η μούσα της Αστρονομίας, στέκεται όρθια και κρατά στο αριστερό της χέρι μια ουράνια σφαίρα.
Η ΕΥΤΕΡΠΗ, η μούσα της Αρμονίας, απεικονίζεται να κρατά ένα μουσικό όργανο, συνήθως ένα φλάουτο.
Η ΕΡΑΤΩ, η μούσα του Έρωτα και των υμενικών τραγουδιών, φοράει ένα δάφνινο στεφάνι και χτυπάει τις συγχορδίες μιας λύρας.
Origins | Προέλευση
With regard to the origin of the Muses, it is said that they were created by Zeus in answer to a request on the part of the victorious deities, after the war with the Titans, that some special divinities should be called into existence, in order to commemorate in song the glorious deeds of the Olympian gods.
Όσον αφορά την προέλευση των Μουσών, λέγεται ότι δημιουργήθηκαν από τον Δία σε απάντηση σε αίτημα των νικηφόρων θεοτήτων, μετά τον πόλεμο με τους Τιτάνες, να δημιουργηθούν κάποιες ειδικές θεότητες, προκειμένου να τιμούν με τραγούδι τα ένδοξα κατορθώματα των Ολύμπιων θεών.
From: Berens, E.M. The Myths and Legends of Ancient Greece and Rome. New York: Maynard, Merril, & Co., 1880. Text in the public domain.