Catalan Museum of Archaeology – Αρχαιολογικό Μουσείο της Καταλονίας

Greek goat-shaped vessel (rhyton), and amphora.

On this page:

The Museu d Arqueologia de Catalunya (Αρχαιολογικό Μουσείο της Καταλονίας) collection illustrates the organic meeting between indigenous Iberian peoples and the Greco-Roman world, revealing a dynamic process of cultural exchange and mutual adaptation.

Διαβάστε στα Ελληνικά.

Η συλλογή του Αρχαιολογικού Μουσείου της Καταλονίας αναδεικνύει την οργανική συνάντηση των γηγενών ιβηρικών λαών με τον ελληνορωμαϊκό κόσμο, αποκαλύπτοντας μια δυναμική διαδικασία πολιτισμικής ανταλλαγής και αμοιβαίας προσαρμογής.

Bowls with bell-shaped decoration from the Chalcolithic Period.

Greeks and Romans in Spain – Έλληνες και Ρωμαίοι στην Ισπανία

Central to the cultural exchange is the Greek presence, which began around 600 BCE and acted as a transformative force for local societies by weaving Hellenic art, trade, and urbanity into the heart of native traditions. This arrival coincided with the peak of the Iberian Iron Age, acting as a catalyst for a shared era of prosperity where Greek culture did not replace native traditions but rather enriched them. The artifacts from Emporion (Empúries) stand as enduring examples of this fundamental effect, showcasing how tools like the potter’s wheel and the alphabet allowed local Iberian art, spiritual life, and commerce to reach their most sophisticated and flourishing forms.

Greek ceramic vessels from the 8th century BCE

Greek black-figure amphora from the 6th c. BCE (left), and Red-figure hydria.

Dolphin-shaped black Attic ceramic statuette and perfume vessel

Ancient Greek bronze greaves . Hoplite armor.

marble sculpture known as Goddess of Carrer del Paradis.

More in the Photo Archive…

Around the 8th century BCE, Phoenician traders from the Levant established colonies like Gadir (Cádiz). They brought the fast potter’s wheel with them.The Greeks founding of Emporion in the 6th century BCE significantly influenced the style and scale of production, and introduced new shapes (like the kylixor amphora) and sophisticated kiln techniques that the local Iberians adapted into their own unique like in art where “Iberian Pottery” evolved a “Iberian-Hellenistic” style.

Similarly, in writing, the Iberians adapted the Paleohispanic scripts. There were two main influences at play: the Phoenician Script which influenced the southern Iberian scripts, and the Greek Script which influenced the Greco-Iberian alphabet used in the eastern regions (near Emporion).

The wide use of writing revolutionized Iberian commerce, allowing for lead-plate contracts and recorded trade agreements, which moved their society from a purely oral tradition to a structured, “sophisticated” bureaucracy.

Emporion served as a “buffer zone” (a neapolis) where Iberians and Greeks lived side-by-side. This proximity accelerated the transition of Iberian villages into organized city-states with defensive walls and public squares.

While Roman structures eventually provided a new framework, these images capture how the foundational Greek spirit remained the essential bridge connecting indigenous populations to the wider Mediterranean horizon. This Roman influence ultimately unified the Iberian Peninsula through an extensive network of laws, roads, and administration, forever anchoring the region within the imperial legacy.

Διαβάστε στα Ελληνικά.

Κεντρικό στοιχείο της πολιτιστικής ανταλλαγής αποτελεί η ελληνική παρουσία, η οποία ξεκίνησε γύρω στο 600 π.Χ. και λειτούργησε ως μετασχηματιστική δύναμη για τις τοπικές κοινωνίες, ενσωματώνοντας την ελληνική τέχνη, το εμπόριο και την πολεοδομία στην καρδιά των αυτόχθωνων παραδόσεων. Η άφιξη αυτή συνέπεσε με την ακμή της ιβηρικής Εποχής του Σιδήρου, λειτουργώντας ως καταλύτης για μια κοινή εποχή ευημερίας όπου ο ελληνικός πολιτισμός δεν αντικατέστησε τις εντόπιες παραδόσεις, αλλά μάλλον τις εμπλούτισε. Τα ευρήματα από το Εμπόριο αποτελούν διαχρονικά παραδείγματα αυτής της θεμελιώδους επίδρασης, αναδεικνύοντας πώς εργαλεία όπως ο κεραμικός τροχός και το αλφάβητο επέτρεψαν στην τοπική ιβηρική τέχνη, την πνευματική ζωή και το εμπόριο να φτάσουν στις πιο εξελιγμένες και ακμάζουσες μορφές τους.

Παρόλο που οι ρωμαϊκές δομές παρείχαν τελικά ένα νέο πλαίσιο, αυτές οι εικόνες αποτυπώνουν πώς το θεμελιώδες ελληνικό πνεύμα παρέμεινε η ουσιαστική γέφυρα που ένωσε τους τοπικούς πληθυσμούς με τον ευρύτερο μεσογειακό ορίζοντα. Αυτή η ρωμαϊκή επιρροή τελικά ενοποίησε την Ιβηρική Χερσόνησο μέσω ενός εκτεταμένου δικτύου νόμων, δρόμων και διοίκησης, αγκυροβολώντας για πάντα την περιοχή στην αυτοκρατορική κληρονομιά.